چند قدم پیاده روی با آرامش

به برکت این ماه مبارک اینروزها گوشه ی آرامش رو با تمام استرس و دودلی هایی که برای آینده دارم لمس کردم.

اتفاق خاصی که تو زندگیم تو این دو ماه و نیم که تو زندگیم اتفاق افتاده بیشتر زنده بودن امید به آینده بوده

تا الله چی بخاد و تقدیر چه باشد ولی اگر انتخاب خودم باشه زندگی آروم بی درد و سر رو به هرچیزی ترجیح میدم.

با اینکه همیشه علاقه به ماجراجویی داشتم ولی همیشه دغدغه ی آرامش برای تمام عمر منو درگیر خودش کرده

همیشه از بچگی عادت کردم که هر چیزی رو کامل نداشته باشم با اینکه لطف خدا شاملم شده و حسرت هیچی رو هم نداشتم

و این روزا فقط خدا می داند که پیشانی نوشت من مرا به کجا می برد؟!!!