رویاهایم

من رویاهایم مثل خودم زنده اند

دو روزه شکم پیچه که نمیدونم سوغاتی چه عمل نیکی هست که انجام دادم اذیتم کرده

به ما یاد دادن همه چی رو به فال نیک بگیریم ولی دیگه خیلی سخته

نمیدونم روزام از کجا میاد و از کجا میره انگاری خورشیدی در کار نیست که

طلوع کند و دوباره با غروبش ارمغان آور چراغ های مهتابی شهر بشود..

پاییز نزدیک است و من برخلاف اسمش به تنهایی به استقبالش می روم

مثل همیشه مثل چند سال قبل...

دومین سالیه که از وقتی که یادم هست بی مدرسه و دانشگاه به سراغ پاییز می روم

دفعه قبل پنج سال پیش پاییز سال 90 بود که مثلن پشت کنکوری بودم ولی ایندفعه

سال 95 واقعا کنکوری هستم... امیدوارم خدا باهام همراه باشه و به آرزوهام برسم

به اون چیزی که حقم هست به اون چیزی که واقعا هستم...

اسمن شاید 5 سال پیش باشم که پشت کنکور سراسری ماندم برا درس خواندن

و همه کار کردم به جز درس خواندن ولی پسر تازه جوان 18 ساله هیچ وقت قابل مقایسه با

23 سالگی خود که گرم و سرد روزگار را چشیده باشد و آدمهای دور و برش را شناخته باشد

فکرش کمی پخته باشد قابل مقایسه نیست...

خلاصه امشب برخلاف شکمم درد شدیدی با یاد آوری تجربه گذشته پشت کنکور ماندن

امیدوارم با چشمی بازتر به پیشواز این برگ از زندگیم برم و اینبار باید به هدفم برسم

چون چاره ی دیگه ای ندارم...

پاییز گذشته تنها پاییزی بود که نه دل تنگ شدم نه دلم شکست و نه دل کسی رو آزردم

یادمه همیشه پاییز که میشد دلم میگرفت و آخر پاییز با دلتنگی فصل رو ترک میکردم

ولی امسال میخوام براش برنامه بریزم و از دل تابستون به پاییزی که داره میاد سلام میکنم

سلام فصل دلتنگی های گذشته من ، امسال هم تنهایی میام امیدوارم برام زیبا باشی

مثل سرخی برگهای درختانت گرم و مثل خش خش برگهای روی زمین آهنگین...

میدونم کمی زودi درباره ی پاییز حرف زدن ولی اینقدر به جز پارسال دلگیر بوده که

برام اینقدر اومدنش مهم باشه ...

امیدوارم روزهای باقیمانده تابستون زیباتر باشه...