من و قلم

و نگاه به چراغ هایی که سیاهی شب را به تمسخر گرفته اند بهانه ای برای فکر کردن بود

به روزهایی که حتی خاطره هایش ماندنی نشد

آدم هایی که بودند و هستند ولی دیگر آن آدم ها نیستند

و همان اتفاق همیشگی که تو را بیبینم و اینبار به تظاهر به بی تفاوتی خو گرفته ام

سخت به دنبال احساسی که نمیدانم در کدام گودال دردکشیدنهایم دفن شد

به سکوت می رسم و راه خود را به خیابانی کمی جلوتر کج میکنم

سکوت بی معنایم در کل لحظاتی که کسی منتظر حرفهایم باشد که بخواهد انکارش کند

و بلندی ای که تنها باشم برای اوج گرفتن به آسمان که ابرها جلوی روشنایی را نگیرند...

تمام یک لحظه اتفاقیست که من و قلم را به هم پیوند می دهد برای دوباره نوشتن.