باتلاق

بعضی حرفها هست ک نه گفتنیست نه شنیدنی آنها میماند در دلت

چقدر کلمات به قدر دلتنگی آدم کافی نیستند و چقدر باید آدم خودش نباشد...

این شبها بیشتر از همیشه نیاز به نوشتن دارم و حرفهای نگفته...

حرفهایی برای هیچکس و نه حتی برای خودم فقط برای اینکه بتوان فراموش کرد

بتوان دوباره خود خودم باشم ،

میدانم ناراحتی ها مثل باتلاقیست

که نه میکشد و نه آزاد می کند...

گرفتار می کند و جز نفس کشیدن همه را از آدم میگیرد ،

خفه می کند و نمیکشد

ساده بگویم افسرده می کند آدم را...

گاهی باید گذشت ،گاهی باید مغرور بود و هیچ کس را ندید...

گاهی باید سنگدل بود و گاهی باید برای مدتی نبود...

تا که در تنهایی خودت بتوانی دوباره خودت باشی و خودت را پیدا کنی..