شاید روزی براین خاک تشنه باران ببارد

و ذات هر کلاغی جز سیاهی پر و آوازش جز قار قار نیست

چه فروردینی که زود گذشت و چه منی که تردیدی بر عشقم به نور مهتاب به وجود نمی آید

و حسرت دریا ندیدنم به بهار امسال هم می کشد...

و ماهی ک دوست دارد دل به خزر بزند پشت سدهای خسته ، آرام تر می شود.

امیدی ک تن عریانش به بازیچه گرفته می شود تا ک فقط زمان بگذرد

و پرچم سرخی ک از درون خاکستر می شود و رنگ می بازد

هنوز نا امید نیستیم ک شاید روزی براین خاک تشنه باران ببارد قبل ز اینکه بذرها پوسیده شوند.