درد روزگار ما

این روزهایم بیشتر همه به خواب میگذرد

گرچه یک چشمم شدید بی خواب است و به فردا چشم دوخته است

دنیا بر خلاف خواسته های آدم بگذرد مشکلی نیست و غمی به دل ندادن چاره است

ولی گاهی همین یک عادت می شود ک برای یک عمر زندگی را سوزاندن کافیست!

بعضی وقت باید از چیزهای کوچک نیز نگذشت باید خود را سرزنش کرد باید تنبیه شد

به درد تقدیر و گاهی بی چارگی جاده را گم کرده ام و البته هرچه باشد

از هر راه فرعی و خاکی که باشد سعی کرده ام از جاده دور نمانم

و بیشتر از همیشه برای پلکانی صرفا جهت بالا رفتن و تپه ای برای اوج گرفتن نیازمندم

دست به آسمان بردن و از خدا خواستن زمانی یاد ما آدمهای این زمانه می افتد که از همه جا دل کنده ایم

و شاید خدا به این دلیل تنهایمان میگذارد تا بیچارگیمان را به رخمان بکشد!

درد روزگار ما این است ک از آخرین امیدمان چنان دوری میکنم ک گویا تنها امیدمان نیست

و چنان به دریا دلبسته ایم غافل از اینکه یک قطره هم از آن برایمان نیست..

نه قانعیم و نه قاطع...