من هم نقاب دارم

در تنهایی خودم ، به همه جز خودم فکر می کنم!

به ساقه ای ک تازه می خواهد بزرگ شود...

به درختی که بیش از توانش بار دارد!

به خاکی که برکت همه از اوست...

به دریا ، به ابر ، به غنچه ی تازه شکفته...

و ذهنم درگیر گلی می افتد ک انگار روزهاست ک رنگ باخته

با تمام فکر و خیال ، به گناه های نکرده خودم را سرزنش می کنم.

خودم را تبرئه می کنم ، منطقی فکر میکنم ، ناراحت می شوم ، شاد می نمایانم!

می بخشم ، شادی می کنم ، حرف میزنم با خودم که آرام باشم...

مغرم را ترور می کنم و با این همه باز شاد می نمایانم...

همین شاید خوب است ، مثل تمام مردمان دنیا من هم نقاب دارم