چنگ زدن به خاطرات

هر شب کودتا می کند دلم برای خواستنت

روحم همه تمنا می شود برای ماندنت

سرکوب می کند شاه منطقم این بی قانونی را

ارتش خشم ظلمت می کند این شب نورانی را

اگر این قانون شکن از نقش بیرون آید و بر ملا کند راز

تکه تکه خواهم کرد احساساتم را اگر تو را بخواهد باز

در این تنهایی دلم کسی آشنایش نیست

در غربت این غریب هم پیمانه اش نیست

اسمش دل و تقدیرش شکستن بوده

در کنار چشمه از تشنتگی نوشتن بوده

تسلیم منطق و غرور شدن عجب حالی دارد

اینکه کسی درکت نکند حال محالی دارد

این قصه پایانی ندارد جز ساختن و سوختن

و چاره جز جای دیگر دل باختن و باختن

نمیدونم چرا گاهی دلم نمی خواد از خود فریبی جدا شود ، گاهی خوابی ، خاطره ای ، گذری چهار ، پنج سال شبهای بی قراری را به یادم می اندازد و سخت تر از همیشه اینکه مرد گریه نمی کند مجبورم به رفتن به نقشی می شود که همه این سالها بودم ، کسی که هیچ خودم نبودم و نتونستم باشم...

دل باختن ، از ته دل ، باختن خود و احساسات برای همیشه هست ، نهایتی ندارد برای اولین بار دل باختن و این بی نهایتی امکان برگشتی را برایت نمیگذارد و فقط میتونی آدم دیگه ای با ویژگی های مصنوعی که میسازی باشی ولی در نهایت هیچ وقت اون آدم سابق نیستی هیچ وقت...

منطق ، نا عادلانه ترین عدالتی ایست که داری ، بهت شخصیت اجتماعی می دهد ، کمک می کنه که فرد موفق باشی و احترام بهت میده ولی در جنگ احساسات اگه موفق بشه ، قاتل احساساتته و بخشی از احساساتتو تو گذشته جا میذاری نه حق چنگ زدن به خاطرات رو داری و نه حتی در رویا با آن احساسات قبلی زندگی کردن رو...

خواب و رویا عذاب آورترین ویژگی اضافی انسان است موقعی که بهش احتیاجی نداری و تنهایت نمیگذارد ، خوابی که تو را به خودش می خواند و تویی که بی محابا منتظر رسیدن صبحی که به وصالش برسی و به دیدارش آماده می شوی ولی صبح که می شود تازه می فهمی که خیالت راحت خواب بوده ، بلند می شوی و اگر دلت گرفته تر شد هیچ جز آهنگهای خاطره دار و مرور دست نوشته هایت آرامت نمیکند...

در نهایت دوباره به زندگی عادی برمیگردی ولی درست بعد از تازه شدن زخمت ، فقط خدا کند این بار کمتر منطقت به زخم احساسات نمک پاشیده باشد تا دوباره به نقش رفتنت سختر نشود، تا دوباره بتونی عادی رفتار کنی ، همون آدم شوخ و شاد که همه میشناسن..

بگذار چنین باشد که من راضیم به چنین زندگی عجیب...